Wie zijn eigenlijk de mensen die in de gevangenis ons sportaanbod concreet vormgeven en al hun expertise en creativiteit inzetten om gedetineerden in beweging te zetten? Elke maand laten we een van onze sportlesgevers aan het woord en peilen we naar hun motivatie, hun eerste kennismaking met de gevangenis, de uitdagingen en successen. Als vijfde in deze reeks lees je het verhaal van Kélig. 

Hoe ben je terechtgekomen bij De Rode Antraciet? 

Na een periode van tegenslagen was ik op zoek naar een nieuwe job. Mijn personal trainer vertelde over zijn job als lesgever in de gevangenis. Hijzelf kon de twee niet meer combineren en moedigde me aan om me kandidaat te stellen. En blijkbaar was ik geknipt voor de job!

Hoe ervoer je de eerste kennismaking met de gevangenis?  

Die was indrukwekkend! Wegens een relletje zat ik drie uur vast in de sportzaal met mijn toekomstige collega en een fatik.

Hoe verliep het eerste contact met gedetineerden?

Dat verliep behoorlijk goed. De dag ervoor was er nog een reportage op tv geweest over een van mijn gevechten*, dus ze waren wel enthousiast om me te ontmoeten. Ze toonden meteen veel respect voor mij als coach en als gevechtssporter.

Wat is voor jou het grootste verschil tussen les geven buiten en binnen de gevangenis?

De motivatie en het verlangen van de gedetineerden om te leren is meer dan een bevlieging of een simpel tijdverdrijf. Ze hebben er echt nood aan om te bewegen, dat maakt het makkelijker dan buiten de muren waar beweging vanzelfsprekend is. Aan de andere kant willen ze vaak even snel resultaat als mensen buiten de gevangenis.

Ik hanteer net zoals buiten een eerlijke aanpak. Ook probeer ik om humor en empathie te combineren met een pedagogisch professionele houding. Dat verhindert hen echter niet om af en toe toch mijn grenzen af te tasten.

Wat haal je zelf uit deze job? Wat is jouw motivatie? 

De job geeft me echt voldoening en eerlijk gezegd heb ik het gevoel dat ik mijn eigen weg heb gevonden door mensen te helpen op mijn manier. Ik heb er zoveel van geleerd, te veel om allemaal op te noemen. Ik voel me in elk geval bevoorrecht om te kunnen werken in een context die zo uniek is. Ik doe het met heel mijn hart, vanuit het geloof dat ik hen iets waardevol kan bijbrengen.

Wat vind je het moeilijkste aan de job? 

Ik ben een zeer empathisch iemand en soms neem ik de emoties en problemen van de gedetineerden mee naar huis, ook al kom ik vol positieve energie binnen. Ik moet er echt over waken om de nodige afstand te bewaren.

Welke eigenschappen moet je als lesgever hebben om binnen deze context goed te functioneren?

De belangrijkste zijn denk ik positieve energie, geduld, empathie, een neutrale houding, passie, bescheidenheid, sociale ingesteldheid en punctualiteit.

Heb je het gevoel dat je echt iets bijdraagt aan de (huidige of toekomstige) situatie van gedetineerden? 

Dat hoop ik eerlijk gezegd toch. Ik bied hen alvast mijn lach en een paar uurtjes buiten de cel, dus dat is alvast positief. Daarnaast is het zo belangrijk voor hun fysieke en mentale welzijn om actief te blijven. Regelmatig sporten laat hen toe om stoom af te laten en af en toe hun situatie te vergeten.

Zijn er bepaalde voorvallen of anekdotes die je altijd zullen bijblijven?

Ik zou veel leuke anekdotes kunnen vertellen, maar ik houd het op de woorden van een gedetineerde. Die zei me dat wanneer ik in de gevangenis was, ze zich voor een uurtje vrij voelde. Als ik iemand dat gevoel kan bezorgen, denk ik dat ik mijn werk heb gedaan. Onze rol in de gevangenis is niet enkel om sportlessen te geven, maar in het ideale geval om hen een gevoel van normaliteit te geven, wat zeer moeilijk is binnen die context.

Benieuwd naar onze andere sportlesgevers?

Lees ook het verhaal van beweegcoach Lynn, bootcampcoach Tessa, yogadocente Marloes en begeleidster van het sportief kinderbezoek Amelie.

*Kelig doet aan professionele vechtsport (Pro MMAfighter), je kan haar volgen via https://www.facebook.com/KeligValkyriePinson/