Ouderschap na detentie

OUDERSCHAP NA DETENTIE

Ik ben vader, ik ben moeder. Ik kom over enige tijd vrij.
Ik heb heel wat verwachtingen … maar stel me ook vragen.

De cursus ‘OUDERSCHAP NA DETENTIE’ is een gespreksgroep voor vaders en moeders op het einde van hun detentie.

Gedurende 6 avonden komen vaders en/of moeders bijeen in de groep om zich voor te bereiden op de overgang naar de vrijheid en de veranderingen die dat mee brengt in het opnemen van hun rol als vader of moeder.

Via gesprek en eenvoudige oefeningen worden heel wat onderwerpen uitgediept. De groep komt tot een open uitwisseling van hun bedenkingen en belevingen. Sterk punt is de aanwezigheid op 2 van de 6 avonden van een ex-gedetineerde en vader. Zijn getuigenis over het ‘terug thuis komen’ is voor de groep ontroerend, verhelderend en ondersteunend.

Deze ‘variante’ op de bestaande cursus voor vaders en moeders is een echte aanrader, dat tonen de dankbare en positieve reacties van de deelnemers:
•Wat ik onthoud als het beste is de voordracht van Jan en de confrontatie met jezelf: het praten met die man in de spiegel
•Wat je op mijn kaartje geschreven hebt, vind ik heel prachtig. Ik ga dit nog heel veel lezen. En door jouw ervaringen te delen met anderen zal je nog vele mensen helpen
•Eindelijk eens een cursus die essentieel is voor een gevangene met kinderen en bovendien nuttig (echt waar bedankt)
•Gewoon bedankt allemaal. Zou meer moeten gebeuren omdat sociaal leven met familie zo belangrijk is
•Ik ben tijdens deze cursus met mezelf in het reine kunnen komen en heb ingezien dat er nog mensen bestaan die achter een gedetineerde staan, ongeacht welke situatie ook
•Dat de gehele cursus me veel heeft bijgebracht over hoe terug thuiskomen en tijd verdelen aan ieder kind afzonderlijk en ook samen, en toch nog tijd vinden en maken voor mezelf en mijn vrouw
•Ik ben goed bezig. Mijn probleem is niet uniek

Onderwerpen die in de cursus aan bod komen:
•Verwachtingen en hoop, vragen en onzekerheden naar de toekomst
•Hoe zal je nieuwe levenssituatie eruitzien? Ga je opnieuw samenwonen met je gezin of leef je ‘gescheiden’ van de andere ouder en van je kinderen?
•Hoe verwacht je ontvangen te worden door je kinderen, je gezin, je familie … Wat hoop je en wat vrees je? Hoe kan je je plek terug opnemen in je gezin – bij je kinderen?
•Hoe kan je – in jouw situatie – je rol als vader of moeder zo goed mogelijk opnemen?
•Wat is belangrijk bij het samenspel tussen beide ouders en hun families?
•Welke reacties kan je verwachten van je kinderen? Hoe beantwoord je hun vragen over de detentieperiode en de feiten? Wat zijn belangrijke aandachtspunten in de communicatie.
•Hoe neem je verantwoordelijkheid op ten aanzien van je kinderen? Ken je je eigen sterke punten als vader of moeder? En wat vind je moeilijk?
•Bij wie kan je in de buitenwereld terecht met je zorgen als vader/moeder?
•Ingebrachte thema’s en vragen van deelnemers.

In de loop van de cursus komt een ex-gedetineerde vader getuigen over zijn ervaringen en over de reacties van zijn kinderen en familie bij het vrij komen.

Getuigenis:

Spreken met gedetineerden is terug gaan naar de realiteit van het leven binnen de muren. In de momenten voor de cursus begon, concentreerde Ik me eerst op die leefwereld. Ik wilde even terug enkele gewaarwordingen voelen. Ik wilde bewust terug binnentreden in die aparte biotoop om de essentie van het opgesloten zijn en de gevolgen hiervan voor een vader of een moeder vanuit mijn buikgevoel te kunnen weergeven.

En ja, het is zo zwaar voor zij die er nu voor staan, ik was het al lang vergeten.

Hoe geef ik hier goede raad, dacht ik. Zeker als ik opmerkte dat er met een heel smalle blik naar buiten wordt gekeken, als ik zie dat mensen zo moeilijk uit hun beperkte, enge wereld naar buiten kunnen kijken. Het wordt moeilijk om door deze muur te geraken. Na de eerste avond dacht ik dat ik niet binnen was geraakt in hun leven. Groot was mijn verwondering toen ik, bij de start van de tweede avond, hoorde wat de impact was geweest. Men had er werkelijk letterlijk van wakker gelegen. Het was aangekomen. Ik had hun, soms harde pantser, even kunnen afnemen. En ik mocht binnen. Wat een mooie ervaring! Ik mocht binnen in hun emotionele, eigen, moeilijke en zware beleving van vader of moeder zijn.

Ik ben dankbaar dat mijn inbreng een lichtpunt kon zijn voor hen zodat ze ondanks alles toch vader of moeder kunnen, mogen en willen zijn voor de kinderen die ze zo graag zien.

2015-09-16T10:08:13+00:00